Moi burger-vader, -vriend en meester

In 't Oldambt woei een warme wind
Overal kon je hem tegen komen
Hij blies het stof van de mensen en de bomen
Maakte schoon schip met de oprechtheid van een kind

In 't Oldambt woei een stoere wind
Waar je in kon schuilen
Hij stormde voor ons als we moesten huilen
Hij ging door het vuur voor ons, hij waagt en wint

In 't Oldambt floot een joviale wind
Omarmde ons om samen thuis te komen
flierde opgewekt en inspireerde onze dromen
Wat grijs was en duister fleurde op in tint

In 't Oldambt zoemde een onzichtbare wind
kwam meesterlijk zacht en behoedzaam binnen
bemoedigde om aan het "grote" werk te beginnen
Zo krulde zwierig zich een stevig aaneengesloten lint

In 't Oldamdt brieste soms een vaderlijke wind
In alle hoeken moest men wijken voor zijn kracht
Hij toonde dan zijn ziel en zaligheid juist en onverwacht
Wakker wakende over "d'Oldamsters" ja, door hem zo bemint

In 't Oldambt waait nu een stille wind
Waar geen woorden meer toereikend zijn
Voor het gemis, de ontsteltenis en pijn
Wuiven wij droef een laatste groet naar onze grootse Burgervrind.

In 't Oldambt rust de wind een tijdje
Geen zuchtje hoor je nog, hij houd zijn adem in
We zoeken met zijn allen naar een nieuw begin
Die wind, die warmte weet je nog...

Pieter, voor altijd in jou spoor blijf je toch.
In 't Oldambt heerst een briesje over 't eeuwig veld
het nestelt warmpjes en vertrouwd in ons midden.
Zacht vormt zich de glimlach die jou verhaal verteld.

Dank voor alles dierbare burgemeester Pieter Smit.
Rust zacht lieve Pieter.

Bianca Holst, 17 April 2018