Verhaal van buurtbemiddelaars Wendy en Patricia

Buurtbemiddelaars Wendy en Patricia: ‘Je doet dit echt met je hart’

De gemeenten Oldambt en Veendam zijn op zoek naar nieuwe buurtbemiddelaars. Wendy en Patricia doen dit vrijwilligerswerk inmiddels ruim een jaar. Ze helpen buren om weer met elkaar in gesprek te gaan als het contact niet goed verloopt. Ze vertellen graag hoe ze buurtbemiddelaars werden en wat het vrijwilligerswerk inhoudt. Ze hebben allebei een betaalde baan en doen het bemiddelingswerk daarnaast.

Ruim twee jaar geleden zag Patricia bij de gemeente een oproep voor nieuwe buurtbemiddelaars. Dat sprak haar direct aan. ‘Het leek me wel wat, omdat ik al ervaring had met bemiddelingswerk, maar dan op een ander terrein.’ Ze vroeg Wendy, die ze al jaren kent en die ook ervaring had met bemiddelen, om mee te doen. Samen meldden ze zich aan. ‘Onze drijfveer was en is dat we ieder mens een fijn leven gunnen in zijn eigen huis en buurt, zonder onmin met de buren’, vertelt Wendy. ‘Dat is voor ons de belangrijkste reden om dit vrijwilligerswerk te doen. Je doet dit echt met je hart.’

Luisterend oor en interesse in andere mensen

Na aanmelding volgden ze een tweedaagse cursus waarin ze leerden hoe je als buurtbemiddelaar een gesprek begeleidt, welke vragen je kunt stellen en hoe je beide partijen goed kunt horen. Kortom, de fijne kneepjes van het vak. Daarna gingen ze aan de slag als buurtbemiddelaar in Veendam en Oldambt. ‘Waar een goede buurtbemiddelaar aan moet voldoen? Nou, je moet een luisterend oor hebben, interesse hebben in andere mensen en je moet een mensen-mens zijn. En je moet het anderen gunnen om fijn te kunnen wonen in hun eigen buurt.’

Van melding naar gesprek

Buurtbemiddeling begint met een bewoner die zich bij de gemeente meldt met een klacht over overlast door een buur. ‘Daarbij kan het om de meest uiteenlopende zaken gaan’, aldus Patricia. ‘Om lawaaioverlast, geuroverlast, een te hoge heg, het hinderlijk parkeren van een auto, enzovoorts.’ De coördinator van de buurtbemiddelaars ontvangt de melding. Soms is de onmin al zo ver geëscaleerd dat de politie erbij betrokken is of moet komen. In dat geval worden buurtbemiddelaars niet meer ingeschakeld, omdat het conflict al te ver uit de hand is gelopen.

‘Er gaan altijd twee bemiddelaars samen op pad’, vervolgt Patricia. ‘Wendy en ik zijn zo’n koppel.’ Als wij worden ingeschakeld, zoeken we eerst degene op die de melding heeft gedaan. We horen zijn of haar verhaal aan. Daarna zoeken we de andere buur op. Ook die kant van het verhaal horen we aan.

De twee proberen dan de beide partijen bij elkaar te brengen. ‘Ergens op een neutrale plek’, vertelt Wendy. ‘Wij zijn daar dan ook bij. Het is onze taak om het gesprek tussen beide buren in goede banen te leiden. We dragen nooit zelf oplossingen aan en sturen het gesprek niet in een bepaalde richting. We luisteren, stellen vragen en proberen er zo aan bij te dragen dat de buren weer nader tot elkaar komen.’

Als buren elkaar weer vinden

Zo’n gesprek duurt ongeveer een uur. Heel soms volgt een tweede gesprek. ‘We merken vaak dat buren daarna weer goed met elkaar kunnen omgaan. Alleen al het feit dat ze zich gehoord voelen, kan daarbij helpen. Dat geeft ons een goed en dankbaar gevoel. Daarna houdt de coördinator in de gaten of het goed blijft gaan.’

Wendy en Patricia hebben inmiddels al tientallen gesprekken tussen buren begeleid. ‘In buurten met sociale huurwoningen en met particuliere huizen. Bij rijkere en armere mensen, bij jonge en oude mensen. Kortom, in allerlei geledingen van de bevolking.’ Het lukt niet altijd om buren bij elkaar te brengen. ‘Soms wil iemand niet in gesprek, of vinden buren elkaar tijdens het gesprek toch niet. Dat vinden wij dan heel jammer, maar dan sluiten we het dossier af en laten het los. Buren nemen immers vrijwillig deel aan de bemiddeling.’

De voldoening van succesvolle bemiddelingen is groot. Daarom blijven Wendy en Patricia buurtbemiddelaars en hopen ze dat meer mensen zich voor dit vrijwilligerswerk melden.